ضروری برای اتوماسیون کارخانه: چهار مزیت لحیم کاری مقاومتی

لحیم کاری مقاومتی یک روش جوشکاری است که از گرمای مقاومتی تولید شده از عبور جریان الکتریکی از قطعات کار و نقاط تماس آنها استفاده می کند. به فلز پرکننده نیاز ندارد، راندمان تولید بالا را ارائه می دهد، تغییر شکل جوش را به حداقل می رساند و به راحتی خودکار می شود. اصل اصلی جوشکاری مقاومتی این است که گرمای مقاومتی ایجاد شده توسط جریانی که از سطوح تماس و نواحی مجاور قطعات کار می گذرد، قطعه کار را به حالت مذاب یا پلاستیکی گرم می کند و در نتیجه به یک پیوند فلزی می رسد.

جوش نقطه ای:قطعات کار در یک اتصال همپوشانی مونتاژ شده و بین دو الکترود استوانه ای فشرده می شوند. گرمای مقاومتی فلز اصلی را ذوب می کند و یک نقطه جوش تشکیل می دهد. این روش در درجه اول برای جوشکاری ورق های نازک استفاده می شود.

جوشکاری درز:یک الکترود غلتکی دوار{0}به شکل دیسک جایگزین الکترود استوانه ای می شود. قطعات کار در یک اتصال همپوشانی یا لب به لب مونتاژ می شوند و بین دو الکترود غلتکی قرار می گیرند. غلتک قطعات کار را در حین چرخش فشار می دهد، جریانی را به طور مداوم یا متناوب اعمال می کند تا یک درز جوش پیوسته ایجاد کند. این روش در درجه اول برای جوشکاری سازه هایی با درزهای جوش نسبتاً منظم که نیاز به آب بندی محکم دارند استفاده می شود.

جوش لب به لب:قطعات کار در طول کل سطح تماس به هم جوش داده می شوند. این روش شامل جوش لب به لب مقاومتی و جوش لب به لب است. جوش لب به لب مقاومتی عمدتاً برای جوش‌هایی با مقطع، قطر یا ضلع‌های کمتر از 20 میلی‌متر ساده و جوش‌هایی با استحکام پایین-استفاده می‌شود. جوش لب به لب اغلب برای جوش های بحرانی استفاده می شود و می تواند فلزات همگن و غیر مشابه را جوش دهد.

جوشکاری پروجکشن:این نوعی از جوشکاری نقطه ای است که در آن یک نقطه برجسته پیش ساخته روی یک قطعه کار قرار می گیرد. در حین جوشکاری پروجکشن، یک یا چند قطعه در محل اتصال تشکیل می شود.

هنگامی که قطعه در طول جوشکاری مقاومتی تشکیل می شود، همیشه توسط یک حلقه پلاستیکی احاطه می شود، فلز مذاب را از جو جدا می کند و فرآیند متالورژی را ساده می کند. زمان گرمایش کوتاه است و گرما متمرکز می‌شود که منجر به ایجاد یک ناحیه تحت تأثیر حرارت کوچک، کمترین تغییر شکل و تنش می‌شود و به طور کلی نیازی به مراحل تصحیح جوش یا عملیات حرارتی نیست.

در مقایسه با فرآیندهایی مانند لحیم کاری کوره، جوش مقاومتی به فلزات پرکننده مانند سیم و الکترود، یا مواد جوشکاری مانند اکسیژن، استیلن و هیدروژن نیاز ندارد و در نتیجه هزینه‌های جوش کم می‌شود. این عملیات ساده، به راحتی مکانیزه و خودکار است و شرایط کاری را بهبود می بخشد. جوش بسیار پربار،-بدون سر و صدا و بدون بو-است. در تولید در مقیاس بزرگ، می توان آن را در خط مونتاژ با سایر فرآیندهای تولید ادغام کرد.

همانطور که اتصالات جوشی و لحیم کاری به پیشرفت خود ادامه می دهند، باید به یک فناوری نزدیک نیز توجه کنیم: جوش لب به لب، که از گرمای مقاومتی تولید شده توسط جریان الکتریکی که از قطعه کار عبور می کند و فلز پرکننده لحیم کاری برای ذوب فلز پرکننده لحیم کاری استفاده می کند و شکاف بین اتصالات را پر می کند و در نتیجه به اتصالات فلزی می رسد.

در مقایسه با جوشکاری مقاومتی، مزایای منحصر به فردی در کاربردهای خاص ارائه می دهد. برای مثال، می‌تواند در دماهای پایین‌تر به اتصالات دست یابد، تأثیر حرارتی روی فلز اصلی را به حداقل برساند، و آن را برای جوشکاری مواد حساس به حرارت- مناسب کند. علاوه بر این، همچنین می تواند فلزات غیر مشابه را به هم متصل کند و دامنه کاربردهای جوشکاری را گسترش دهد. در ساخت اجزای-دقت و عملکرد بالا،لحیم کاری مقاومتیاتصالات قابل اطمینان تری را فراهم می کند و الزامات کیفیت بالاتری را برآورده می کند.